مهدی ِ ژرف یک نقد ِ جالب درباره یِ نوع ِ نگاه و نوشته ها ی ِ سیما یِ فرنگوپولیس نوشته. من هم یک کامنت زیر ِ نوشته یِ مهدی نوشتم که برا یِ ثبت در تاریخ :) با کم ی ویرایش اینجا هم می نویسم:

به نظر ِ من یه چیز ی که منتقدان ِ جامعه یِ آمریکا از نوع ِ فرنگوپولیس نفهمیدن این ه که «مسئله» داشتن و حل کردن در واقع وضعیت ِ طبیعی ِ زندگی ِ فردی و جامعه است و شرط ِ پیشرفت. مهدی میگه این که «چه» مسئله ای نوع ِ جامعه و درجه یِ پیشرفت ش رو تعیین می کنه که من هم موافقم. ولی یک چیز ِ جدی تر هم هست: من فکر می کنم این آدم ها به دنبال ِ جامعه یِ «بی مسئله» (شاید مشابه ِ آرمان ِ کلاسیک ِ جامعه یِ بی طبقه) هستند و تنها اون رو شایسته یِ ستایش می دونن. این دید ِ فلسفی نادرست، آگاهانه یا ناآگاهانه، باعث می شه که نتونن این دستاورد ِ بزرگ بشری رو درک کنن که مسئله داشتن مشکل ِ ما (آدم ها، جامعه، ...) نیست بلکه روش ی که آدم ها برا یِ حل ِ این مسئله ها در پیش میگیرن. این فرق ِ تعریف کننده یِ جامعه یِ آزاد و غیر ِ آزاد ه.